زایولف

این اجرا از جعبه‌ی سیاه بیرون می‌زند: زمین آسفالت، توری فلزی، درخت‌ها، و نقاب‌هایی که مثل صورت‌های رهاشده به حصار آویخته‌اند.

وقتی دیوار پشتِ بازیگر یک حیاط واقعی است، هیچ چیز را نمی‌شود پشت طراحی صحنه پنهان کرد. بدن باید خودش فضا را بسازد.